Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Ευρω-απογοητευμένοι

Η ΕΥΡΩΠΗ ΧΑΝΕΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ευρω-απογοητευμένοι

Το 2004 οι Ελληνες ήταν οι πιο αισιόδοξοι, με 51% έναντι 39% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Σήμερα βρίσκονται στην απέναντι όχθη

Μία από τις «παράπλευρες απώλειες» της κρίσης, που διαπιστώνεται τελευταία, είναι και η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία έχει αρχίσει να κλονίζεται, ενώ δειλά αλλά σταθερά αρχίζουν να καταγράφονται -πρώτη φορά- απόψεις Ελλήνων που αναζητούν τη λύση εκτός ευρωζώνης.
Σύμφωνα με το τελευταίο ευρωβαρόμετρο, καταγράφεται εντυπωσιακή πτώση της δημοτικότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη χώρα μας, κατά 17 μονάδες, κάτι που επιβεβαιώνεται κι από τις σχετικές δημοσκοπήσεις που διεξήχθησαν πρόσφατα.
 Παρ' ότι οι Ελληνες επί σειρά ετών, στις ίδιες έρευνες καταγράφονταν ως οι πιο ενθουσιώδεις με τη συμμετοχή τους στην Ε.Ε., τους τελευταίους μήνες η εικόνα αυτή αλλάζει. Οι Ελληνες που χαρακτηρίζουν θετική τη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. είναι 44%, ενώ στο προηγούμενο ευρωβαρόμετρο ήταν 61%, και πριν από μερικά χρόνια (2004) ξεπερνούσαν το 70%.
«Για την Ελλάδα τόσα χρόνια η Ε.Ε. σήμαινε και αλληλεγγύη» επισημαίνει η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Μαριλένα Κοππά. «Στην οικονομική κρίση, όμως, οι Ελληνες δεν συνάντησαν αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους, αλλά ένα δάνειο-μνημόνιο με σκληρότατους όρους. Η αντίληψη των Ελλήνων πλέον είναι ότι η Ε.Ε, δεν στηρίζει, αλλά τιμωρεί» απαντά, ερμηνεύοντας την αλλαγή αυτή.
Σε άλλο ερώτημα του ευρωβαρόμετρου, για το εάν οι Ελληνες πιστεύουν ότι η χώρα τους έχει ωφεληθεί από τη συμμετοχή στην Ε.Ε., οι θετικές απαντήσεις παραμένουν σε υψηλό ποσοστό, 61%, αλλά και πάλι καταγράφουν μεγάλη πτώση, κατά δέκα μονάδες, καθώς το προηγούμενο εξάμηνο ήταν 70% και το 2004 ήταν 82%.
Μεγάλη πτώση παρουσιάζει και η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στην Ε.Ε.: Θετικά (ότι την εμπιστεύεται) απαντά το 42% , έναντι του 52% που ήταν στην προηγούμενη έρευνα (το 2004 ήταν 68%), ενώ αρνητικά απαντά το 56%, έναντι του 38% που ήταν πριν από λίγους μήνες.
Εξίσου εντυπωσιακά είναι και τα πρόσφατα ευρήματα δημοσκοπήσεων, όπως αυτά της εταιρείας Public Issue (για τον Σκάι) όπου το 46% των Ελλήνων πιστεύει ότι το ευρώ και η ένταξη στην ΟΝΕ έχουν μεγάλη ευθύνη για το χρέος της Ελλάδας, έναντι του 33% που πιστεύει ότι η ευθύνη τους είναι μικρή. Ακόμα πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι για πρώτη φορά καταγράφεται ένα ποσοστό 22% που ζητά να επιστρέψει η Ελλάδα στη δραχμή.
Οι εποχές που οι Ελληνες πίστευαν ότι η είσοδος στην ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα θα τους μετατρέψουν σε ισότιμους Ευρωπαίους με σύγκλιση μισθών και βιοτικού επιπέδου, μοιάζει να έχει περάσει. Οπως αναφέρει ο επίκουρος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Σπύρος Σακελλαρόπουλος, «η περίοδος από την ένταξη της Ελλάδας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ενωση, το 1981 μέχρι και την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, το 2008, χαρακτηρίστηκε από μία έντονη φιλοευρωπαϊκή διάθεση της πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών».
Αυτό, εξηγεί, οφειλόταν σε δύο λόγους: «Από τη μία στην εισροή των ευρωπαϊκών κονδυλίων και από την άλλη στην κυριαρχία του ιδεολογήματος πως η Ελλάδα είναι μια υπανάπτυκτη τριτοκοσμική χώρα που για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των πολιτών της πρέπει να ενταχθεί στους ευρωπαϊκούς θεσμούς».
Ο κ. Σακελλαρόπουλος εκτιμά ότι «η εμπειρία των δύο τελευταίων χρόνων και ιδιαίτερα των τελευταίων μηνών με την εφαρμογή του μνημονίου έκανε σαφές πως στην πραγματικότητα η Ε.Ε. δεν είναι μια νέα γη της Επαγγελίας, αλλά ένας θεσμός ο οποίος αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ισχυρών».
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο βαρόμετρο, οι Ελληνες, οι Ιρλανδοί και οι Πορτογάλοι καταγράφονται ως οι πιο απαισιόδοξοι λαοί. Το 2004, αντίθετα, οι Ελληνες ήταν οι πιο αισιόδοξοι στην Ε.Ε. Στο ερώτημα «εάν πιστεύουν ότι την επόμενη 5ετία η ζωή τους θα βελτιωθεί», απαντούσε θετικά το συντριπτικό 51%, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 39%.

Δημοσιογράφος ή Χατζηαβάτης;


http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=20/02/2011&s=dhgmata-grafhs&c=politikh


Στον ισπανικό εμφύλιο οι δημοσιογράφοι ήταν ή με τους εθνικιστές του Φράνκο ή με τους Δημοκρατικούς.
Ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, που κάλυπτε ως ρεπόρτερ τα γεγονότα, έλεγε ανοιχτά ότι ήταν με τους «κόκκινους». Φυσικά υπήρχαν και αυτοί που ήταν με τους «μαύρους». Σε κρίσιμες περιόδους είναι δύσκολο να υπάρχει «ουδέτερη» δημοσιογραφία. Οπως όλοι, έτσι και οι δημοσιογράφοι καλούνται να επιλέξουν πλευρά. Σήμερα οι καιροί είναι διαφορετικοί και τα «στρατόπεδα» άλλα.
Δεν γίνεται σύγκριση. Ούτε πολεμική σύρραξη έχουμε. Υπάρχουν όμως κι εδώ δύο στρατόπεδα: των «δανειστών», που ζητούν τα χρήματα που δάνεισαν στις ελληνικές κυβερνήσεις μαζί με τους υπέρογκους τόκους, και των εργαζομένων, που καλούνται να πληρώσουν με θυσίες τα χρέη που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι. Είναι πολύ διαφορετικές οι «αλήθειες» της κάθε πλευράς. Οπως και οι πολιτικές που συμφέρουν την καθεμία. Τα συμφέροντα των δύο «στρατοπέδων» συγκρούονται. Οι δανειστές μπορούν να πάρουν όσα ζητούν, μόνο αν γονατίσουν οι έλληνες εργαζόμενοι. Κι αν οι έλληνες εργαζόμενοι θέλουν να μη γονατίσουν, δεν γίνεται οι δανειστές να πάρουν όλα όσα ζητούν. Γι' αυτό και δεν μπορεί να είναι κανείς και με τους δανειστές και με τους εργαζόμενους. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει πλευρά και ακολουθεί την πολιτική που χαράζουν οι πρώτοι. Οι δημοσιογράφοι είναι κι αυτοί εργαζόμενοι, και μάλιστα μεταξύ των πρώτων που βιώνουν την κρίση, με απολύσεις, περικοπές και καθημερινά αυξανόμενη ανεργία.
Τον τόνο όμως δίνουν τα τηλεοπτικά δελτία και οι καλοπληρωμένοι «απολογητές της εξουσίας». Αυτοί που έχουν βαφτίσει τις απεργίες «ταλαιπωρίες» (δεν λένε απεργούν οι Χ εργαζόμενοι για τα Ψ αιτήματα, αλλά «ταλαιπωρία περιμένει και πάλι τους πολίτες» ...κ.λπ.), αυτοί που όταν καίγεται η Κερατέα το αποσιωπούν και δεν βλέπουν πουθενά την είδηση, αυτοί που παρουσιάζουν ως «ανάσα» την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους...
Φυσικά τα ΜΜΕ δεν είναι ούτε σωματεία, ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Είναι επιχειρήσεις, κάποιες από τα οποίες με πολύπλοκες εξαρτήσεις. Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε αυτά, όμως, μπορούν να διατηρήσουν την προσωπική τους αξιοπρέπεια. Κι αν δεν μπορούμε να διαλέξουμε το στρατόπεδο στο οποίο ανήκουμε, ας μην ξεπέσουμε στο επίπεδο του Χατζηαβάτη. Προσωπικά δεν θυμώνω με αυτούς που φωνάζουν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Ντρέπομαι, γιατί καταλαβαίνω την οργή τους. Και δεν έχει νόημα να λέμε ότι δεν «είμαστε όλοι ίδιοι». Είναι καιρός να το αποδείξουμε.

Οι ΜΚΟ των φίλων και των γνωστών


Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, για τις οποίες μετά από δημοσιεύματα της «Ελευθεροτυπίας» παρενέβη η Δικαιοσύνη ζητώντας τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, είναι κατά πάσα πιθανότητα άλλη μία υπόθεση για την οποία η περιβόητη φράση το «μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο» θα μείνει ξανά κενό γράμμα. Και αυτό γιατί τα στελέχη των ΜΚΟ που έχουν λάβει τα περισσότερα χρήματα χωρίς να έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστό το ανθρωπιστικό έργο τους, είναι πρόσωπα με στενούς δεσμούς με τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΞ.
Ανάμεσά τους υπάρχουν φυσικά και αξιόλογες οργανώσεις, όπως αυτές που προσφέρουν με αυτοθυσία ιατρική φροντίδα σε πληγείσες περιοχές ανά τον κόσμο, αλλά αυτές παίρνουν ελάχιστα χρήματα σε σχέση με το έργο τους (κάποιες καθόλου) κι αυτά με μεγάλη δυσκολία.
«Τα πάντα είναι ανοιχτά προς διερεύνηση για να δούμε ποιος και πώς χρησιμοποιούσε αυτές τις ΜΚΟ» δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Πεταλωτής και πρόσθεσε: «Πραγματικά νομίζω ότι κάποιοι θα χάσουν τον ύπνο τους». Τα ίδια περίπου είχε πει και ο αρμόδιος υφυπουργός Εξωτερικών Σπ. Κουβέλης, όταν ανέλαβε, αλλά πέρασε ένας χρόνος και δεν έχει παρουσιάσει κανένα αποτέλεσμα.
Ο Π. Δούκας, που ήταν υφυπουργός Εξωτερικών επί Ν.Δ., είχε διακόψει τη χρηματοδότηση της περιβόητης εκκλησιαστικής ΜΚΟ «Αλληλεγγύης», είχε στείλει την υπόθεση στη Δικαιοσύνη ζητώντας να επιστραφούν τα χρήματα, κάτι που όμως δεν έγινε ποτέ. Σήμερα παραδέχεται ότι βάσει όσων διαπίστωσε «πολλές ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται προσφέρουν έργο δημοσίων σχέσεων στα πρόσωπα που ανήκουν». Στις λίστες των ΜΚΟ που έχουν χρηματοδοτηθεί αδρά φιγουράρουν ιδρύματα και οργανώσεις στα διοικητικά συμβούλια των οποίων ή μεταξύ των ιδρυτικών μελών, συναντά κανείς τα ονόματα του Χ. Παμπούκη, του στενού του φίλου και πρώην υπηρεσιακού υπουργού της Ν.Δ., Σπ. Φλογαΐτη (στη ΜΚΟ του οποίου δήλωνε ότι εργαζόταν ο Ευρ. Στυλιανίδης ο οποίος και την είχε χρηματοδοτήσει), του γνωστού από τη θητεία του δίπλα στον Γ. Παπανδρέου, Αλ. Ρόντου, πρώην δημοσιογράφου της εφημερίδας «Εξόρμηση», που έπαιρνε εκατομμύρια ευρώ για να αποναρκοθετεί ναρκοπέδια. Μπορεί να δει, επίσης, στελέχη της Ν.Δ., όπως τον Π. Σκλιά, τη Μαρία Δαμανάκη όταν ακόμα ήταν στον Συνασπισμό, πρόσωπα που εργάζονται στο γραφείο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, πρώην συμβούλους του , την αδελφή του πρώην υφυπουργού Περιβάλλοντος της Ν.Δ. Στ. Καλογιάννη, το ΙΣΤΑΜΕ, τον Ερυθρό Σταυρό του Α. Μαρτίνη και πολλούς άλλους.
Το πρόβλημα με τις ΜΚΟ είναι ότι ποτέ δεν υπήρχε διαφάνεια και κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια το ανθρωπιστικό έργο που προσέφερε η καθεμία. Επίσης, κάνει ιδιαίτερη εντύπωση πώς γίνεται να μην χρηματοδοτούνται οργανώσεις όπως οι «Γιατροί της Ειρήνης» που προσφέρουν σημαντικό έργο.
Στις πρόσφατες αποφάσεις του ΥΠΕΞ χρηματοδοτούνται και πάλι συνήθεις ΜΚΟ όπως ο «Αρκτούρος», πρόεδρος του οποίου υπήρξε ο Γ. Μπουτάρης, η ΜΚΟ του Σπ. Φλογαΐτη για «νομοθετικές ρυθμίσεις στο Αζερμπαϊτζάν» και μετεκπαίδευση στελεχών στη Γεωργία, η ΙΝΑ κ.ά. Η ΙΝΑ Academy, που έχει χρηματοδοτηθεί με αρκετά εκατομμύρια, εμφανίζει ως ιδρυτικό μέλος τον Ν. Ευθυμιάδη, πρώην πρόεδρο του Συλλόγου Βιομηχάνων Βόρειας Ελλάδας, γνωστό για τη φιλία του με το περιβάλλον του Γ. Παπανδρέου και τον αμερικανό διπλωμάτη Μάθιου Νίμιτς.
Η ΙΝΑ αναφέρει ως σκοπό της έργα τηλεπικοινωνιών και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης στη Σερβία, τη Βοσνία, την Αλβανία , την ΠΓΔΜ και το Μαυροβούνιο. Πρόκειται για μία ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκε και από τους Γ. Παπανδρέου και Ντόρα Μπακογιάννη όταν ήταν υπουργοί Εξωτερικών.
Στις πρόσφατες αποφάσεις χρηματοδοτήσεων του ΥΠΕΞ συμπεριλαμβάνονται και αποφάσεις για φορείς που βλέπουμε για πρώτη φορά στις λίστες, όπως 500.000 προς τον Διεθνή Οργανισμό Γαλλοφωνίας, 35.000 ευρώ στην πρεσβεία του Τελ Αβίβ για πρόγραμμα ειρηνικής προσέγγισης με τους Παλαιστινίους, 1.000.000 ευρώ στην Επιτροπή Ινδικού Ωκεανού για την κλιματική αλλαγή, 150.000 στο μορφωτικό Ιδρυμα Φουλμπράιτ.