Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Ένα μικρό, υποκειμενικό (και εν θερμώ) σχόλιο για όσα συμβαίνουν στην Ελευθεροτυπία


Όσοι ασχολούνται με τα της Ελευθεροτυπίας ξέρουν ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουμε όλοι την ίδια άποψη για όσα μας συμβαίνουν. Λυπάμαι όταν ακούω συναδέλφους που δεν μίλησαν όταν στην Ελευθεροτυπία (π.χ εποχή χρηματιστηρίου) κυριαρχούσε η φιλοκυβερνητική γραμμή, να επιτίθενται στην πολιτική της γραμμή σήμερα που είναι η μόνη εφημερίδα από τον αστικό τύπο που είναι "απέναντι" και με κόστος. Όλοι γνωρίζουν ότι πολλοί στην κυβέρνηση εύχονται να κλείσει και κάποιες τράπεζες βιάζονται να τη λεηλατήσουν. Τράπεζες, στην ανάγκη των οποίων δυστυχώς βρέθηκε , αλλά δεν έχει υποδουλωθεί ακόμα, ούτε όπως άλλα ΜΜΕ λειτουργεί ως πληρωμένο πιστόλι τους. Για μένα η "Ελευθεροτυπία" είναι μία εφημερίδα που πρέπει να μείνει ζωντανή και για τις θέσεις εργασίας που δεν πρέπει να χαθούν, αλλά και για αυτό που είναι. Μια ξεχωριστή εφημερίδα, που σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς πρέπει να μείνει ΟΡΘΙΑ και με δυνατή φωνή. Και η υπόθεση αυτή, της εφημερίδας συνολικά,  θεωρώ ότι είναι πιο σημαντική από τα δεδουλευμένα μου. Δεν έχω υπερασπιστεί ποτέ "αφεντικά" -όσοι με γνωρίζουν, το ξέρουν  - αλλά το να ταυτίζουν κάποιοι την Τεγοπούλου με τον Ψυχάρη.... θα μπορούσε να ήταν και αστείο αν η κατάσταση δεν ήταν θλιβερή.
Η εφημερίδα δίνει μία μεγάλη και ίσως την ύστατη μάχη. Όσοι επιθυμούν μπορούν φυσικά να διαχωρίσουν τη θέση τους και να παλέψουν μόνο για τα δεδουλευμένα. Προσωπικά είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι προέχει η σωτηρία της "Ε" και των θέσεων εργασίας, μιας "Ε" που πρέπει να γίνει ακόμα πιο μαχητική και να σταθεί στα πόδια της για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των εργαζομένων της αλλά και των αναγνωστών και της κοινωνίας. Κάθε αντίθετη άποψη -φυσικά- είναι σεβαστή. Οι εχθροί είναι αλλού...